داستان از سال ۱۹۳۰ میلادی شروع شد؛ زمانی که «کلاید تامبا» پلوتو را کشف کرد. پلوتو آن قدر دور بود که هیچ داده‌ دیگری از آن به دست نیامد. اما « افق های نو » همه چیز را تغییر داد!

« افق‌های نو » یا New Horizons نام کاوشگری است که در ۱۹ فوریه سال ۲۰۰۶ میلادی به سمت کمربند کوئیپر یا همان نوار مرزی منظومه شمسی پرتاب شد. این کاوشگر مأموریت‌های جسورانه‌ای در برنامه‌اش دارد که به آنها می‌پردازیم!

همان طور که گفتیم، داستان از سال ۱۹۳۰ میلادی شروع شد؛ زمانی که « کلاید تامبا » موفق به کشف سیاره‌ کوچکی به نام پلوتو شد.این سیاره‌ کوچک و کم‌نور ۴۱ برابر فاصله‌ زمین تا خورشید از خورشید دورتر بود و به همین دلیل درخشندگی بسیار کمی داشت. پلوتو آن قدر دور بود که در آن زمان هیچ داده‌ دیگری از آن به دست نیامد. در میانه‌ی دهه‌ ۱۹۷۰(دهه‌ ۵۰ شمسی) دوباره اطلاعاتی از پلوتو به دست آمد. ستاره‌شناسان دانشگاه هاوایی، دِیل کروکشنک، کارل پیلچر،  و دیوید موریسون، یخ‌های متان را در پلوتو کشف کردند. در سال ۱۹۷۸ میلادی نیز، ستاره‌شناسان نیروی دریایی آمریکا، یکی از اقمار پلوتو به نام کارن را کشف کردند.

کلاید تامبا، ستاره شناس جوانی که پلوتو را کشف کرد.

کشف کارن آخرین داده‌ای بود که آن زمان از پلوتو به دست آمد. پلوتو مانند وصله‌ ناجوری در منظومه شمسی بود. در میان سیارات خارجی که همه غول‌هایی گازی بودند، یک کوتوله‌ سنگی کوچک غیر منطقی به نظر می‌رسید. پلوتو با توجه به ویژگی‌های سیارات خارجی، نمی‌توانست سیاره باشد پس چه بود؟ این سؤال تا مدت‌ها ذهن دانشمندان را به خود جلب کرد.

تصاویر تهیه شده توسط کلاید تامبا از تغییر مکان پلوتو در زمینه ستاره های آسمان

در میانه‌ قرن بیستم، دانشمندی به نام جرارد کویپر نظریه‌ای مطرح کرد که شاید پلوتو پرنورترین جرم از اجرامی باشد که در فراسوی نپتون قرار دارند اما به علت نبود ابزار نتوانست جرمی از این اجرام را رصد کند. اما وضع تغییر کرد؛در سال ۱۹۹۲ دیوید جوییت و جین لو از دانشگاه هاوایی جرمی را یافتند که آن را QB 1992 نامیدند. تخمین‌زده شد که این جرم جدید ۱۰ تا ۳۰ بار کوچک‌تر از پلوتو است با این‌حال QB راه یافتن دیگر اجرام فرانپتونی را گشود. سال بعد چهار جرم دیگر و سال بعد از آن ۱۰ جرم مانند آن کشف شد. تا اواخر دهه‌ ۹۰ میلادی (دهه‌ ۷۰ شمسی) بیش از ۱۰۰۰ جرم از فرانپتونی‌ها کشف شد. با این کشف‌های جدید معلوم شد که پلوتو قطعاً درخشان‌ترین و بزرگ‌ترین جرم از میان اجرامی است که دورتر از نپتون در پهنایی بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر دور خورشید می‌گردند. بنابراین سومین منطقه‌ منظومه شمسی کشف شد و نام آن را «کمربند کوئیپر یا Kuiper Belt» گذاشتند. با مطالعه دقیق تر کمربند کویپر و کشف اجرام دیگری مشابه پلوتو ، این جرم آسمانی در ۲۴ اوت سال ۲۰۰۶ از جمع سیارات خارج و وارد دسته جدیدی از اعضای منظومه شمسی به نام سیارات کوتوله شد.

اما همچنان اطلاعات خاصی از خود پلوتو وجود نداشت. پس ناسا تصمیم گرفت تا پرده از اسرار این سیاره‌ کوتوله بردارد. بنابر این در سال ۲۰۰۱، ناسا پروژه‌ افق‌های نو را کلید زد.

افق‌های نو نام کاوشگری بود که قرار بود عکس‌ها و اطلاعات دقیقی از پلوتو فراهم کند. تا پیش از آن، هیچ تصویر دقیقی از پلوتو حتی توسط تلسکوپ هابل هم به دست نیامده بود! این کاوشگر در ۱۹ فوریه سال ۲۰۰۶ سفر خود را آغاز کرد. افق‌های نو در سالهای ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۴ به ترتیب از کنار سیارات مشتری، زحل،اورانوس و نپتون گذشت.

این کاوشگر در روز تاریخی ۱۴ ژوئیه سال ۲۰۱۵ ساعت ۱۱:۴۹:۵۷ از کنار پلوتو گذشت. این پایانی بر رازهای پنهان پلوتو بود. تمام عکس‌هایی که در آن پلوتو و سطح آن به صورت واضح مشخص است، توسط افق‌های نو گرفته شده است. این وضعیت برای اقمار پلوتو به خصوص کارن هم صدق می‌کند.

یکی از 10 تصویر برتر کاوشگر افق های نو از سطح سیاره کوتوله پلوتو

 

پس از این پیروزی بزرگ، افق‌های نو به سمت مأموریت جدید و جسورانه‌ی خود حرکت کرد؛ کمربند کویپر. درست است کاوشگرهای ویجر۱ و ویجر۲ دورترین اشیا نسبت به زمین هستند و به کمربند کویپر هم راه یافتند، اما این کاوشگرها به زودی (احتمالا در سال ۲۰۲۰) از کار خواهند افتاد. اما ناسا چیزی می‌خواهد که حالا حالاها برایش داده جمع‌آوری کند. اگر مأموریت افق‌های نو در کمربند کویپر هم با موفقیت همراه شود، خروج از منظومه شمسی برنامه‌ بعدی این کاوشگر خواهد بود. افق‌های نو می‌خواهد پرده از اسراری بزرگ‌تر از پلوتو و کمربند کویپر بردارد. خلاصه ای از ماموریت افق های نو را در این تصویر مشاهده کنید.

 

آسمانتان پرستاره باد!

منابع متن: سایت کانوت و سایت ویکی‌پدیا
منابع تصاویر: سایت ناسا
افق‌های نو؛ پنجره‌ای به دنیای فراتر

پیمایش نوشته


پاسخ دهید