پیوند اعضا

وقتی بافت ها یا برخی اندام های بدن تحت تاثیر بعضی بیماری ها یا حوادث آسیب دیده وتخریب شوند،پزشکان سعی می کنند که آن اندام ها را با پیوند زدن جایگزین کنند. اگر فردی دچار سوختگی شدید شده باشد و تعداد زیاذچدی از سلول های پوست وی آسیب دیده باشند،در این جا یک پیوند پوست لازم است. در این حالت می توان یک تکه از پوست مصدوم،البته از ناحیه ای که آسیب ندیده است و یا یک تکه از پوست فرد دیگر را به بدن شخص پیوند زد.معمولا پیوند های پوست که از بدن مصدوم است، مورد پذیرش بدن فرد قرار می گیرد و پس از پذیرش  پیوند سلول های پوست تقسیم می شوند و بعد از مدتی یک پوست جدید ایجاد می شود.ولی بدن بسیاری افراد پیوندی را که از بافت یک فرد دیگر باشد،قبول نمی کند و در حقیقت بدن شخص به چشم یک جسم خارجی وارد به بدن نگاه کرده و سیستم ایمنی فرد بر علیه این پیوند تحریک می شود و اینجاست که مشکل ایجاد می شود.

درمورد آسیب به کلیه ها،تنها راه درمان پیوند کلیه می باشد.همان طور که می دانید هر فردی در بدن خود دارای دو کلیه می باشد  ولی بقا و ادامه حیات توسط یک کلیه نیز امکان پذیر است. از این رو یک فرد سالم با دادن یکی از کلیه های خود می تواند به فرد دیگری نیز ادامه حیات بخشد. در مورد پیوند کلیه باید فرد دهنده و گیرنده دارای گروه خون و Rh مشابه باشند و پیوندهایی که از پدر و مادر به فرزندان و یا از افراد دوقلو باشد موفقیت آمیز تر است.

در بعضی از بیماری های قلبی، که قلب به کلی آسیب دیده است، تنها درمان پیوند قلب می‌باشد و در مورد این پیوند نیز باید دو فرد دهنده و گیرنده گروه خون مشابهی داشته باشند. اولین پیوند قلب در سوم دسامبر ۱۹۶۷ توسط دکتر کریستین برنارد به یک مرد ۵۵ ساله انجام شد.

علاوه بر اینها اندام های دیگری از قبیل استخوان ها و کبد و قرنیه و غیره می توانند پیوند زده شوند .مهمترین مسئله در مورد پیوند پذیرش آن توسط بدن فرد گیرنده پیوند می باشد.  بنابر این برای انجام پیوند،معمولا روی هر دو  فرد دهنده و گیرنده پیوند آزمایشاتی انجام می گیرد و سعی می شود افرادی که دارای سیستم های ایمنی مشابه هستند برای پیوند انتخاب شوند.

منبع:کتاب دانستنی های پزشکی،نوشته ی ایزاک اسیموف

امیرحسین قاسم زاده نوشته شده توسط:

یک نظر

پاسخ دهید